Ortahisar'da Sabah, Taş ve Işık

Güneş henüz kaleyi aşmadan, sokaklar taşın kendi sessizliğiyle konuşur. Ortahisar'ın sabahı yavaş başlar — ve bu yavaşlık bir lütuftur.

Bir hekim ve sanatçı olarak yıllarımı bu taşlara dokunarak, onların dilini çözmeye çalışarak geçirdim. Kapadokya'nın kalbinde, milyonlarca yıl önce Erciyes Dağı'nın öfkesiyle püskürttüğü lavların ve küllerin sıkışmasıyla oluşan bu coğrafya, sabahın ilk ışıklarıyla bambaşka bir kimliğe bürünür.

Ufukta beliren güneş, önce vadilerin yumuşak tüf kayalarını kızıla ve pembeye boyar, ardından Ortahisar Kalesi'nin o heybetli siluetini aydınlatır.

Biz Anitya Cave House'u restore ederken, sadece bir otel inşa etmedik; taşın hafızasını gün yüzüne çıkardık. Sanskritçe'de "geçicilik" anlamına gelen Anitya, hayattaki her şeyin sürekli bir akış ve değişim içinde olduğunu fısıldar bize.

Ancak bu geçicilik içinde kalıcı olan tek şey, taşın hissettirdiği o kadim huzurdur.

Havasıyla temas ettiğinde sertleşen ama özünde işlenmeye müsait olan bu volkanik kayalar, Hititlerden Osmanlı'ya kadar sayısız medeniyete "yuva" olmuştur. Odanızda uyandığınızda hissettiğiniz o derin sessizlik ve güven duygusu, yüzyıllar önce bu mağaralara sığınan insanların hissettiği duyguyla aynıdır.

Çünkü tüf kayalar, yazın serin kışın sıcak tutan doğal yalıtımıyla insanı bir ana kucağı gibi sarar.

Göreme veya Ürgüp'ün kalabalığından uzakta, Ortahisar "Orta Kale" anlamına gelen ismiyle bölgenin stratejik merkezinde ama bir o kadar da kendi halinde, bozulmamış bir kasabadır.

Burada sabah yürüyüşüne çıktığınızda, Balkan Deresi'ne inen patikalarda veya Kızılçukur Vadisi'nin girişinde, doğanın ve tarihin iç içe geçtiği o eşsiz dokuyu hissedersiniz.